W roku 1937 gazeta 'Detroit News' rozpisała konkurs stawiając za zadanie zaprojektowanie atrakcyjnego niedrogiego sprzętu, który możnaby spopularyzować do zabaw na lodzie. W wyniku tego konkursu powstał mały ślizg z przednią płozą sterującą, a jego konstruktor William D. Sarns z Michigan uzyskał pierwszą nagrodę. Od pierwszych liter tytułu gazety i powierzchni pomiarowej wyrażonej w stopach kwadratowych powstała nazwa ślizgu 'DN-60'.
Żeglarze Europy zainteresowali się ślizgiem DN około roku 1960 i zaczęto go budować w Holandii, Niemczech, Austrii, Belgii, a nawet w Jugosławii i na Węgrzech. Łatwość i szybkość z jaką DN zaczął rozpowszechniać się na kontynencie Europejskim można wytłumaczyć tym, że po II wojnie światowej żeglarze lodowi Europy nie mieli własnego międzynarodowego związku i własnych nowoczesnych klas. W 1966 roku plany DN trafiły do Polski i do najbliższego sezonu lodowego zbudowano u nas 30 ślizgów. W roku 1972 ilość ślizgów DN-60 w Polsce przekroczyła 200. W 1967r. plany DN-60 dotarły do (byłego) ZSRR gdzie natychmiast ta konstrukcja rozpowszechniła się.
Obecnie pod względem liczby zbudowanych jednostek ślizg DN-60 znajduje się na pierwszym miejscu. Atrakcyjność tego ślizgu polega na stworzeniu możliwości kontaktów międzynarodowych, niekłopotliwym transporcie, montażu, a przede wszystkim na tym, że jest on dostępny dla każdego Dzięki prostej budowie i technologii można go zbudować samemu przy użyciu oficjalnych planów i aktualnych przepisów IDNIYRA.
